Administracja i finansowanie edukacji w Europie

Państwo

Cypr

Flaga Cypru - w centrum umieszczone są: figura przypominająca wyspę Cypr oraz 2 zielone gałązki oliwne
Państwo: Cypr
Ludność 2012 (mln): 1,1
Język urzędowy: grecki, turecki
Domena internetowa: .cy
Kod telefoniczny: +357
Kod kraju: CY
Przewidywany czas kształcenia, 2009: 15,8
uczniowie, pl. publiczne, ISCED 1-3, 2011 (%): 87,5
uczniowie, pl. prywatne, ISCED 1-3, 2011 (%): 12,5
odsetek uczniów i studentów ISCED 0-6 w całej populacji, 2000 (%): 22,5
odsetek uczniów i studentów ISCED 0-6 w całej populacji, 2009 (%): 21,7
absolwenci szkół średnich ISCED 3 w wieku 20-24, 2010 (% populacji): 86,3

Większość uczniów w szkolnictwie podstawowym i średnim (91,3%) uczęszcza do szkół publicznych, które są zakładane i finansowane przez państwo.

Szkoły prywatne funkcjonują głównie na zasadzie samofinansowania. Placówki, które są uznawane za stowarzyszenia non-profit mogą być współfinansowane przez państwo i inne organizacje lub osoby prywatne.

Ministerstwo Edukacji i Kultury odpowiada za administrację oświaty i organizację kształcenia oraz podejmuje wszelkie decyzje dotyczące wydatkowania funduszy przez szkoły. Szereg placówek szkolnictwa wyższego prowadzących specjalistyczne kształcenie zawodowe podlega innym resortom: Ministerstwom Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Rolnictwa, Zasobów Naturalnych i Środowiska, Sprawiedliwości i Porządku Publicznego, Handlu, Przemysłu i Turystyki oraz Zdrowia. Całościowy nadzór nad właściwym funkcjonowaniem szkół sprawuje inspektorat Ministerstwa Edukacji i Kultury.



źródło: Eures, Eures Polska, Eurostat, Eurydice, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej


Poniżej linki prowadzące do poradnika dotyczącego pracy w Europie (dział praca)

Międzynarodowa Wyższa Szkoła Logistyki i Transportu we Wrocławiu we współpracy z Uniwersytetem Lotaryńskim oferuje studia II stopnia magisterskie z wykładowym językiem angielskim. Od roku akademickiego 2014/2015 studenci MWSLiT będą mieli możliwość rozpoczęcia nauki na Uczelni gwarantującej dwa dyplomy: polski oraz prestiżowy dyplom republiki Francji. Dodatkowo najlepszych 10 studentów po uzyskaniu tytułu magistra otrzyma możliwości kontynuowania nauki na studiach doktoranckich we Francji.
Minister nauki i szkolnictwa wyższego Lena Kolarska-Bobińska informuje, że nowe przepisy - m.in. dotyczące zniesienia opłat za drugi i kolejne kierunki - zaczną obowiązywać już od najbliższego roku akademickiego. "Ustawa o szkolnictwie wyższym wprowadzi wiele zmian, które otwierają uniwersytety na nowe trendy i wyzwania, które czekają nas w przyszłości" - mówi szefowa resortu nauki.
Na polskich uczelniach powstają rozwiązania, którymi zainteresowani są prywatni przedsiębiorcy. Na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu opracowano np. PSI-Toolkit - zestaw narzędzi do przetwarzania języka naturalnego. Prof. Krzysztof Jassem tłumaczy, że narzędzia pozwalają m.in. rozłożyć tekst na poszczególne wyrazy, określić, jakimi są częściami mowy i wskazać jak tłumaczyć je na inne języki. Na podstawie PSI-Toolkit naukowcy z UAM opracowali dla firmy Samsung moduły tłumaczenia automatycznego. Prof. Jassem zdradza, że praca naukowców może być wykorzystana m.in. przy rozpoznawaniu mowy w smartfonach.
Finanse i rachunkowość, ekonomię lub zarządzanie od października 2014 r. będzie można studiować w trybie mobile learning w Akademii Finansów i Biznesu Vistula w Warszawie. Studenci zrealizują 60% nauki przez internet, a 40% na uczelni. Pierwszych 20 osób otrzyma iPada mini wraz z zestawem oprogramowania.
W Uniwersytecie Śląskim w Katowicach po pierwszej turze rekrutacji system internetowy odnotował ponad 17 tys. zapisów, co jest podobnym wynikiem jak w ubiegłym roku. Ogółem uczelnia na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych I oraz II stopnia przygotowała 17 tys. 350 miejsc.
Budownictwo i fizjoterapia to najpopularniejsze kierunki studiów wśród kandydatów, ubiegających się o miejsca na Politechnice Świętokrzyskiej i Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Takie same kierunki studiów były najbardziej oblegane także podczas ubiegłorocznej rekrutacji. Jednak obecnie na każdej z uczelni chce studiować o ok. 15 proc. studentów mniej niż przed rokiem.
Na Uniwersytecie Szczecińskim w pierwszym etapie największym zainteresowaniem cieszyły się skandynawistyka i psychologia (na obu kierunkach ponad cztery osoby na jedno miejsce), następnie filologia angielska i prawo (na tych kierunkach ponad dwie osoby na miejsce), a także bezpieczeństwo wewnętrzne (dwie osoby na miejsce) oraz mikrobiologia (prawie dwie osoby na miejsce).
Akademia Finansów i Biznesu Vistula jest pierwszą uczelnią w Polsce, która oferuje studia prowadzone w ramach University of London International Programmes. Studenci mogą zdobyć dyplom University of London – jednej z najlepszych uczelni na świecie, bez wyjeżdżania z naszego kraju. Do wyboru jest 8 kierunków studiów o profilu biznesowym i ekonomicznym. Rekrutacja trwa do 20 września 2014 r.

Od momentu przystąpienia Malty do Unii Europejskiej (1 maja 2004r) zostały zastosowane środki ochronne w celu ograniczenia prawa do swobodnego podejmowania pracy. Oznacza to, że Malta utrzymała system pozwoleń na pracę i może odmówić przyznania pozwolenia jeżeli równowaga maltańskiego rynku pracy zostanie zakłócona w stopniu zagrażającym stopie życiowej lub poziomowi zatrudnienia w danym regionie lub sektorze zatrudnienia.

Od maja 2011 r. ograniczenia te zostały zniesione dla większości krajów UE, w tym Polski. O pozwolenie na pracę na Malcie w dalszym ciągu muszą ubiegać się obywatele Bułgarii i Rumunii oraz obywatele krajów trzecich.

Na terytorium Malty bez zezwolenia na pobyt można przebywać maksymalnie przez 3 miesiące. Granicę przekracza się na podstawie ważnego paszportu lub dowodu osobistego. Jeśli osoba chciałaby pozostać dłużej na Malcie powinna złożyć wniosek o pozwolenie na wydłużenie pobytu w Departamencie Spraw Obywatelskich i Emigracyjnych (Citizenship and Expatriate Affairs Department).

Pozwolenie takie może zostać wydane w przypadku spełnienia przez osobę składającą wniosek szeregu mniejszych wymagań oraz po udowodnieniu, iż posiada ona zabezpieczenie finansowe zapewniające środki utrzymania. Procedura powyższa musi zostać przeprowadzona za każdym razem, kiedy obcokrajowiec planuje przedłużyć swój pobyt na Malcie. Bardziej szczegółowe informacje uzyskamy w:

Citizenship and Expatriate Affairs Department

3, Castille Place
Valletta VLT2000

Tel.: +356 22 001 830, +356 22 001 800, +356 21 250 569-73

Fax: +356 21 237 513

e-mail:citizenship@gov.mt

Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Unii Europejskiej/Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Od 1 stycznia 2007 r. obywatele polscy mogą wjeżdżać i przebywać na terytorium Republiki Bułgarii przez 90 dni w ciągu 6 miesięcy, licząc od dnia pierwszego wjazdu, oraz przejeżdżać tranzytem przez terytorium Republiki Bułgarii na podstawie ważnych paszportów lub dowodów osobistych.

Pobyt powyżej 90 dni.

Prawo pobytu na okres przekraczający trzy miesiące uzyskują obywatele UE:

  • zatrudnieni lub prowadzący działalność gospodarczą w Bułgarii,

  • mający wystarczające środki utrzymania dla siebie i członków swojej rodziny, aby nie

stanowić podczas swego pobytu obciążenia dla systemu pomocy społecznej państwa członkowskiego, oraz mający pełne ubezpieczenie zdrowotne,

  • przybyli do Bułgarii w celu podjęcia nauki, w tym szkolenia zawodowego, oraz mający pełne ubezpieczenie zdrowotne i środki finansowe na utrzymanie.

Więcej informacji na stronie: www.mfa.bg

Obcokrajowcy - nie będący obywatelami Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii mają prawo do zatrudnienia na terytorium Republiki Bułgarii jeśli:

  • są zatrudniani przez pracodawcę zgodnie z bułgarskim Kodeksem Pracy,

  • są upoważnieni przez zagranicznego pracodawcę na czas określony do świadczenia usług w ramach kompetencji na terenie Republiki Bułgarii,

  • prowadzą własną firmę.

Zatrudnienie obcokrajowców w Republice Bułgarii reguluje Ustawa o Promowaniu Zatrudnienia oraz odpowiednie uchwały wydane przez Radę Ministrów.

Obcokrajowcy - obywatele Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Szwajcarii i członkowie ich rodzin mogą podjąć pracę w Bułgarii bez ubiegania się o pozwolenie o pracę. Osoby te muszą zarejestrować się w bułgarskim urzędzie pracy jako poszukujący zatrudnienia.

Rejestracja obywateli UE, EOG lub Szwajcarii w urzędzie pracy w Bułgarii.

Każda osoba powyżej 16 roku życia, aktywnie poszukująca pracy ma prawo do zarejestrowania się w bułgarskim urzędzie pracy jako osoba poszukująca zatrudnienia.

Dokumenty wymagane do rejestracji obywateli UE/ EOG:

  • Dowód osobisty lub paszport,

  • Dokument wskazujący rejestrację meldunkową osoby:

  • Zaświadczenie rejestracji meldunkowej na terenie Bułgarii,

  • Zaświadczenie o stałym pobycie:

  1. Dokument potwierdzający nieprzerwany pobyt w Republice Bułgarii - dokument może być wydany po 3 miesiącach od przyjazdu do kraju (wydawany jest przez policję);

  1. Dokument potwierdzający stały pobyt w Republice Bułgarii - dokument wydawany jest przez policję po 5 latach stałego pobytu w kraju;

Dokumenty wymagane do rejestracji jako tzw. osoba poszukująca zatrudnienia dla osób nie będących obywatelami UE/EOG, ale członkami rodzin obywateli UE/EOG:

  • Paszport,

  • Przetłumaczony i potwierdzony dokument poświadczający, że osoba jest członkiem rodziny obywatela UE/EOG (akt ślubu, akt urodzenia, decyzja sądu o adopcji, zaświadczenie rejestracji meldunkowej członka rodziny obywatela UE/EOG, etc.),

  • Dokument potwierdzający rejestrację meldunkową na terytorium Republiki Bułgarii.

  • Zaświadczenie rejestracji meldunkowej na terytorium Bułgarii.

  • Zaświadczenie o stałym pobycie:

  1. Dokument potwierdzający tymczasowy pobyt aż do momentu uzyskania dokumentu potwierdzającego nieprzerwany pobyt (dokument jest wydawany przez policję),

  1. Dokument potwierdzający nieprzerwany pobyt w Republice Bułgarii - dokument może być wydany po 3 miesiącach od przyjazdu do kraju (wydawany jest przez policję),

  1. Dokument potwierdzający stały pobyt w Republice Bułgarii - dokument wydawany jest przez policję po 5 latach stałego pobytu w kraju.

Poszukując zatrudnienia bądź korzystając z praw wynikających z Ustawy o Promocji Zatrudnienia, poszukujący zatrudnienia są zobowiązani do okazania dyplomu ukończenia szkoły, zaświadczenia o szkoleniu zawodowym a także dokumentów potwierdzających doświadczenie zawodowe. Wszystkie dokumenty, o których mowa muszą być poświadczone przez organy wydające. Poszukujący zatrudnienia muszą wypełnić formularz rejestracji w języku bułgarskim. Formularz może być udostępniony w języku angielskim, francuskim lub niemieckim w celu dokładnego zapoznania się z jego treścią.

Poszukujący zatrudnienia mogą otrzymać zaświadczenie zawierające informacje o okresie, w którym osoba była zarejestrowana jako poszukujący zatrudnienia w bułgarskim urzędzie pracy.

Od 1 maja 2006 r. nie ma już ograniczeń w dostępie do rynku pracy w Finlandii dla obywateli Polski, ponieważ swobodne poruszanie się po obszarze UE należy do podstawowych praw Unii. Polska i Finlandia należą do grupy krajów strefy Schengen, w ramach której obywatele tych państw mogą poruszać się swobodnie przez okres trzech miesięcy. Podróżny powinien mieć ze sobą ważny dokument podróży czyli paszport lub dowód osobisty.

Swobodne poruszanie się obejmuje również członków rodziny obywatela UE oraz jego współmałżonka czy partnera życiowego, którzy nie są obywatelami kraju UE. Taki członek rodziny może jednak swobodnie poruszać się w obrębie UE tylko w towarzystwie należącego do rodziny obywatela UE, nie samodzielnie. W takim wypadku do członków rodziny zalicza się dzieci w wieku poniżej 21 lat lub wymagające szczególnej opieki oraz sprawujących taką opiekę rodziców.

Obywatel Unii Europejskiej ubiegający się o pracę w Finlandii może przebywać w Finlandii przez dodatkowy miesiąc pod warunkiem, że będzie nadal ubiegał się o pracę i ma dobre perspektywy znalezienia pracy (Ustawa o Cudzoziemcach §158). Obywatele Polski nie potrzebują pozwolenia na pobyt lub pozwolenia na pracę. Jeżeli obywatel Polski ma zamiar zostać w Finlandii dłużej niż 3 miesiące ma on obowiązek rejestracji pobytu w najbliższym komisariacie policji (zarejestrowanie kosztuje 40 €).

Obywatele krajów UE/EOG a także członkowie ich rodzin mogą zarejestrować się jako osoby poszukujące pracy. Osoby, zarejestrowane jako poszukujące pracy mają uprawnienia do indywidualnych usług z zakresu pośrednictwa pracy oraz wiążących się z tym przywilejów.

Polacy najczęściej pracują sezonowo w Finlandii przy zbiorach truskawek lub na farmach. Znajdują też zatrudnienie w branży budowlanej i metalowej a także jako podwykonawcy. Wśród zawodów poszukiwanych w Finlandii w 2011 roku byli m.in.: pracownicy budowlani, pracownicy branży metalowej, pracownicy opieki, pielęgniarki, dentyści, farmaceuci, kucharze, elektrycy, spawacze, nauczyciele, personel gastronomiczny, fryzjerzy.

Warto wiedzieć, że w Finlandii istnieje wiele programów umożliwiających podniesienie lub zdobycie kwalifikacji zawodowych przez studentów i młodych pracowników. Programy te realizowane są w ramach umów dwustronnych między Polską a Finlandią, a szczegółowe informacje na ten temat można znaleźć na stronach Centre for International Mobility (CIMO).

Najlepiej zacząć poszukiwanie pracy od przejrzenia stron internetowych Ministerstwa Pracy w Finlandii www.mol.fi Znajdują się tam informacje o wolnych miejscach pracy w całym kraju.

Rejestrowanie obywateli UE u przedstawicieli miejscowej policji.

Obywatele UE/EOG mają obowiązek zarejestrowania swojego pobytu po upływie trzech miesięcy od przyjazdu do Finlandii. Zarejestrowanie wykonuje się u przedstawicieli miejscowej policji z wyjątkiem obywateli Krajów Północnych, których rejestracja ma miejsce w Magistracie na podstawie dokumentu przeprowadzki stosowanego w Krajach Północnych.

Zarejestrowanie będzie udokumentowane pisemnym zaświadczeniem ("Zaświadczenie o zarejestrowaniu prawa do pobytu obywatela Unii"), kiedy warunki związane z rejestracją zostaną wyjaśnione.

Członek rodziny obywatela UE, który nie jest obywatelem kraju należącego do UE lub obywatelem kraju porównywalnego, musi złożyć podanie o uzyskanie karty pozwolenia na pobyt. Członkowie rodziny niezależnie od obywatelstwa mają prawo do wykonywania pracy zarobkowej lub do samodzielnego uprawiania zawodu. Za członka rodziny uważa się współmałżonka lub partnera w związku otwartym, z którym związek zarejestrował obywatel UE/EOG bez względu na płeć, oraz dzieci w wieku poniżej 21 lat należące do rodziny, utrzymanie których jest uzależnione od dochodów obywatela UE/EOG.

Zarejestrowanie i karta prawa do pobytu są dowodami na prawo do pobytu, a więc nie są one pozwoleniami na pobyt w pełnym tego słowa znaczeniu. Zaświadczenie o zarejestrowaniu jest potwierdzeniem, że prawo do pobytu obywatela UE zostało zarejestrowane w rejestrze cudzoziemców.

Po czteroletnim okresie mieszkania w Finlandii obywatel UE i członkowie jego rodziny mogą uzyskać stałą kartę pozwolenia na pobyt. Uzyskanie stałej karty pozwolenia na pobyt nie jest obowiązkiem, ponieważ w stosunku do prawa do pobytu zarejestrowanie lub karta pozwolenia na pobyt są wystarczającymi działaniami i dokumentami.

Do zarejestrowania prawa do pobytu wymagane są w zależności od uzasadnienia następujące dokumenty:

  • formularz podstawowych danych
  • formularz wyjaśniający sprawy rodzinne
  • świadectwo zawarcia małżeństwa
  • zaświadczenie pracodawcy o stosunku o pracę
  • wyjaśnienie działania związanego z uzyskaniem środków na życie
  • świadectwa dotyczące wykształcenia
  • zgłoszenie dotyczące zabezpieczenia środków na życie
  • zdjęcie
  • krajowy dowód osobisty lub paszport
  • inne dokumenty wskazane przez przedstawicieli władz. Karty personalne odbiera się z miejscowej komendy policji.

Przedstawiciel miejscowych władz policyjnych może przyznać kartę personalną zgodnie z miejscem zamieszkania cudzoziemca przebywającego na stałe w Finlandii, który jest zarejestrowany w systemie danych społeczeństw, i tożsamość którego można stwierdzić w wiarygodny sposób. Na podstawie takiej karty nie wolno wyjeżdżać za granicę, ponieważ nie jest to dokument podróżny.

Do karty personalnej można na prośbę starającego się o nią dołączyć również dane dot. ubezpieczenia zdrowia, jeżeli starający się uzyskał prawo do usług socjalnych w Finlandii. Karta personalna z danymi dotyczącymi ubezpieczenia zdrowia może być przedstawiana zamiast karty Kela (ZUS) np. przy załatwianiu spraw w aptekach lub w czasie wizyt u lekarza.

Kartę personalną można również stosować jako dowód rozpoznawczy przy załatwianiu spraw drogą elektroniczną.

Podanie o kartę personalną należy złożyć osobiście na komendzie miejscowej policji. Do podania należy dołączyć:

  • 2 zdjęcia (raczej czarno-białe)
  • wiarygodne udowodnienie tożsamości (np. paszport)
  • zgodę opiekuna, jeżeli składający prośbę jest w wieku poniżej 18 lat

Rejestrowanie miejsca zamieszkania w Magistracie i otrzymanie personalnego numeru identyfikacyjnego

Dane dotyczące osób mieszkających w Finlandii wprowadza się do systemu danych społeczeństwa. Rejestr obywateli prowadzą miejscowe Magistraty. Dane wprowadzane do rejestru to m.in. imię i nazwisko, data urodzenia, obywatelstwo, informacje o stanie rodzinnym oraz adres zamieszkania.

Osobie, która przeprowadziła się do Finlandii rejestruje się adres zamieszkania w Finlandii, jeżeli ma ona zamiar pozostać tu na stałe i posiada przyznane przynajmniej na rok pozwolenie na pobyt. Obywatele UE i Krajów Północnych nie potrzebują pozwolenia na pobyt. W celu zarejestrowania przeprowadzki obywatele Krajów Północnych nie muszą osobiście zgłaszać się w Magistracie, ale muszą posiadać dokument przeprowadzki stosowany w Krajach Północnych wydany przez przedstawicieli władz rejestracyjnych kraju, który opuszczają.

Jeżeli dane wprowadza się do systemu danych społeczeństwa w celu uzyskania personalnego numeru identyfikacyjnego (Pesel), również obywatele Krajów Północnych mają obowiązek zgłoszenia się osobiście w Magistracie. Obywatele UE muszą przed zarejestrowaniem w systemie danych społeczeństwa zarejestrować się u przedstawicieli miejscowej policji. System danych społeczeństwa wymaga świadectwa zarejestrowania prawa do pobytu obywateli Unii.

Obywatele cudzoziemscy mają więc obowiązek osobistego zgłoszenia się w miejscowym Magistracie w celu zarejestrowania danych osobistych oraz złożenia pisemnego zgłoszenia o przeprowadzce, co oznacza konieczność posiadania adresu zamieszkania. Jednocześnie wymagane jest uzyskanie personalnego numeru identyfikacyjnego (Pesel), przy pomocy którego dane osobiste są rejestrowane.

W chwili zgłoszenia należy przedstawić paszport i inne zaświadczenia związane z danymi osobistymi, takimi jak m.in. pozwolenie na pobyt, które daje prawo do przebywania na terenie kraju przynajmniej przez rok oraz świadectwo urodzenia. Obcokrajowiec zgłasza do rejestru dane takiego samego typu jak obywatele Finlandii. Dane te muszą mieć wiarygodne podstawy, przykładowo w formie albo prawomocnego, oryginalnego dokumentu lub prawomocnej, poświadczonej przez notariusza kopii

Magistrat udziela informacji dotyczących uprawomocnienia dokumentów. Dokumenty są przyjmowane w języku fińskim, szwedzkim lub angielskim. Dane z rejestru używane są m.in. do organizacji wyborów, spraw związanych z podatkami, opieką zdrowotną, uprawnień sądowych i statystyk.

Osoba, której dane zostały wprowadzone do systemu danych o ludności może w razie potrzeby otrzymać wyciąg (zaświadczenie urzędowe) z systemu danych np. w związku z biletem komunikacji okręgowej, przy staraniu się o mieszkanie lub w celu przedstawienia go pracodawcy. Zaświadczenie urzędowe można zamówić w każdym Magistracie. Na wyciągu zostaną wydrukowane dane osobiste: imiona i nazwisko, personalny numer identyfikacyjny, stan cywilny, urząd wydający, miejsce zamieszkania i adres. W razie potrzeby na zaświadczeniu mogą zostać umieszczone również dane dotyczące współmałżonka i dzieci oraz rodziców, jeżeli takie dane zostały wprowadzone do systemu danych społeczeństwa.

W razie zmiany adresu należy złożyć wymagane przez prawo zgłoszenie przeprowadzki w ciągu siedmiu dni od jej wykonania. Jeżeli osoba wyprowadza się z Finlandii, można takie zgłoszenie wykonać telefonicznie, pocztą elektroniczną lub przesłać pocztą. W przypadku przeprowadzki z Finlandii za granicę, należy zawsze wykonać pisemne zgłoszenie tego na formularzu i pocztą elektroniczną. Dodatkowo w wielu urzędach (Kela/ZUS, poczta, Biuro podatkowe) istnieją specjalne formularze zgłoszenia przeprowadzki, które mogą zostać do tego wykorzystane. Obowiązek zgłoszenia przeprowadzki dotyczy również obywateli obcych krajów, którzy mają stały lub tymczasowy adres zamieszkania w Finlandii.

Personalny numer identyfikacyjny (hetu=Pesel) zostaje wydany, kiedy urodziny dziecka lub przeprowadzka obcokrajowca do Finlandii zostają wprowadzone do systemu danych społeczeństwa. Ta sama osoba może otrzymać tylko jeden numer identyfikacyjny. Personalny numer identyfikacyjny otrzymuje obywatel fiński urodzony w Finlandii lub za granicą na podstawie świadectwa urodzenia i cudzoziemiec, którego pobyt na terenie Finlandii jest stały lub trwa przynajmniej jeden rok.

Personalny numer identyfikacyjny jest sposobem rozpoznawania, który identyfikuje człowieka dokładniej niż jego imię i nazwisko. Istnieją ludzie o identycznych imionach i nazwiskach, ale nie ma dwóch osób, które miałyby taki sam personalny numer identyfikacyjny. Numer identyfikacyjny otrzymany przez osobę będzie niezmienny przez całe jej życie.

Osoba może być rozpoznana wszędzie tam, gdzie numer identyfikacyjny jest potrzebny bez względu na zmiany imion czy nazwiska. Personalny numer identyfikacyjny jest stosowany w Finlandii od ponad 25 lat. Również cudzoziemiec krótko mieszkający w Finlandii może otrzymać personalny numer identyfikacyjny, jeżeli jest on mu potrzebny np. w związku z wykonywaniem pracy. Wykonywanie pracy musi jednakże trwać ponad trzy miesiące.

W niektórych przypadkach również mieszkający za granicą członkowie rodziny mogą otrzymać fiński personalny numer identyfikacyjny.

Personalny numer identyfikacyjny jest konieczny do wypłacania pensji i wynagrodzeń jako gwarancja, że pieniądze otrzyma właściwa osoba. Personalny numer identyfikacyjny jest potrzebny do załatwiania spraw socjalnych i związanych z ubezpieczeniem emerytalnym.

Również przedstawiciele władz podatkowych potrzebują numeru identyfikacyjnego do rozpatrywania spraw podatkowych i opłat o charakterze podatkowym, podobnie korzystanie z usług bankowych wymaga personalnego numeru identyfikacyjnego. Ogólnie personalny numer identyfikacyjny jest konieczny do załatwiania spraw urzędowych w Finlandii.

Rozsądne posługiwanie się personalnym numerem identyfikacyjnym zmniejsza ryzyko błędnego zarejestrowania i w ten sposób zwiększa stopień zabezpieczenia danych osobowych. Numer identyfikacyjny nie jest jednakże zawsze niezbędny. Załatwianie spraw jest zazwyczaj możliwe na podstawie imienia i nazwiska.

Rynek pracy w Islandii jest w pełni otwarty dla obywateli Unii Europejskiej, w tym Polski. Obywatel polski pragnący podjąć w Islandii zatrudnienie podlega obowiązkowi rejestracji w Narodowym Rejestrze Islandii (Ejóóskra) www.skra.is.

Po przybyciu na Islandię zaleca się udanie do najbliższego urzędu pracy gdzie u doradcy EURES (dane adresowe dostępne są na  stronie  www.eures.europa.eu) można uzyskać pomoc i poradę np. w sprawie znalezienia pracy, zakwaterowania, aplikowania o numer identyfikacyjny (kennitala) i innych formalności. Po znalezieniu pracy, podpisaniu kontraktu oraz uzyskaniu numeru kennitala można otworzyć konto bankowe i aplikować o kartę podatkową, a także załatwić formalności związane z pozwoleniem na pobyt (jest to jednak wymagane jedynie wówczas, gdy planujemy pobyt przekraczający 3 miesiące).

Strona islandzka zastrzega jednak, iż problemy ze znalezieniem pracy mogą mieć osoby nieznające języka angielskiego. Ponadto od przyjeżdżających do pracy oczekiwana jest gotowość do podjęcia nauki języka islandzkiego.

W Islandii dużo ofert pracy występuje zwykle w przemyśle rybnym oraz w rolnictwie, np. w gospodarstwach rolnych zajmujących się hodowlą trzody chlewnej i na fermach zwierząt futerkowych. Rośnie również zapotrzebowanie na wykwalifikowanych i doświadczonych pracowników budowlanych.

Na podstawie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z dniem 1 maja 2004 r. obywatele Unii Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego uzyskali całkowity dostęp do słowackiego rynku pracy. Zatrudnianie obywateli UE/EOG realizowane jest wg takich samych zasad jak obywateli Republiki Słowackiej, za wyjątkiem obowiązku monitorowania napływu i odpływu pracowników zagranicznych oraz członków ich rodzin, wynikającego z Rozporządzenia Rady UE nr 1612/68. Takie same przepisy dotyczą zarówno pracowników stałych i sezonowych, jak też zatrudnionych na obszarach przygranicznych czy w usługach.

Monitoring pracowników zagranicznych realizowany jest za pośrednictwem kart informacyjnych, które wypełnia pracodawca i przekazuje do miejscowego urzędu pracy, spraw socjalnych i rodziny (Uradprace socialnych veci a rodiny).Wypełnioną kartę informacyjną należy złożyć (osobiście lub przesłać pocztą) w dwóch egzemplarzach w urzędzie pracy, spraw socjalnych i rodziny właściwym ze względu na miejsce wykonywanej pracy, w terminie do 7 dni od dnia rozpoczęcia pracy. Również w terminie do 7 dni od dnia zakończenia pracy przez pracownika zagranicznego pracodawca ma obowiązek złożyć kartę informacyjną w ww. urzędzie.

W przypadku gdy pracodawcą jest osoba zagraniczna wykonująca na terenie Słowacji np. usługi budowlano-montażowe, obowiązek wypełnienia i przekazania karty informacyjnej ma pracodawca zagraniczny. W odniesieniu do obywateli UE zatrudnionych na terenie Słowacji przez pracodawcę zagranicznego, kartę informacyjną o rozpoczęciu lub zakończeniu pracy może złożyć słowacka osoba prawna lub fizyczna upoważniona przez pracodawcę zagranicznego.

W przypadku obywateli UE/EOG, którzy przed 1 maja 2004 r. byli zatrudnieni na terenie Słowacji na podstawie zezwolenia na pracę zgłoszenie na podstawie kart informacyjnych nie jest wymagane.

Obywatele EOG zatrudnieni na terytorium Słowacji oraz członkowie ich rodzin (podobnie zresztą jak obywatele słowaccy przy zmianie miejsca pobytu) są zobowiązani do zgłoszenia w ciągu 10 dni od daty przybycia w miejscowym urzędzie policji, zgodnie z Ustawą nr 48/2002 Z.z. o pobycie obcokrajowców na terytorium Słowacji, daty wjazdu, miejsca pobytu i spodziewanej długości pobytu.

Obywatele EOG zamierzający pozostać na terytorium Słowacji na stałe lub przynajmniej dłużej niż 3 miesiące zobowiązani są do zgłoszenia w lokalnym urzędzie policji pobytu stałego. Do wniosku należy dołączyć paszport, 2 zdjęcia oraz potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej w wysokości 4,50 euro. Karta pobytu ma wielkość karty kredytowej i jest ważna przez 5 lat. Po tym okresie można ją przedłużyć na kolejne 10 lat.

W dniu 1 maja 2006 r. Hiszpania, po dwuletnim okresie ograniczającym swobodny dostęp do rynku pracy, otworzyła rynek pracy dla Polaków.

W związku z tym każdy obywatel Polski ma prawo podjąć pracę w Hiszpanii bez konieczności posiadania pozwolenia na pracę. W kwestiach zatrudnienia, świadczeń socjalnych i podatków Polacy mają takie same prawa jak Hiszpanie. Otwarcie granic jest równoznaczne z nieogr aniczoną możliwością podjęcia legalnej pracy bez zezwoleń na pracę.

Po przyjeździe do Hiszpanii należy dopełnić formalności meldunkowych na lokalnym posterunku policji. Należy również wystąpić o zaświadczenie o zameldowaniu, które można otrzymać w lokalnym urzędzie miasta lub gminy (Ayuntamiento) w oparciu o umowę najmu lub rachunek za jedną ze stałych opłat mieszkaniowych (na nasze nazwisko) lub zaświadczenie od właściciela mieszkania o zakwaterowaniu. Meldunek zapewnia korzystanie z prawa do bezpłatnej opieki zdrowotnej, udziału w wyborach lokalnych i do Parlamentu Europejskiego.

Należy uzyskać numer identyfikacji cudzoziemca NIE (Numero de identificación de Extranjeros), który otrzymuje się na komisariatach policji zajmującymi się wydawaniem

dokumentacji dla cudzoziemców (Więcej informacji: www.mir.es oraz www.euroresidentes.com/inmigracion/numero-de-identificacion-de-extranieros.htm)

W tym celu musimy posiadać ważny paszport lub dowód osobisty oraz jego kserokopię, zaświadczenie o zameldowaniu oraz wyjaśnić cel, w jakim chcemy ten numer uzyskać (np. wstępna umowa o pracę).

W przypadku pobytów dłuższych niż 90 dni, od 30 kwietnia 2007 r. nie ma już wymogu posiadania karty pobytu (Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej). Należy jednak zarejestrować się w Centralnym Rejestrze Cudzoziemców (Registro Central de Extranjeros): www.nie.com.es

W Hiszpanii w ostatnich latach trwał rozkwit rynku nieruchomości. Powstawały nowe autostrady, odcinki metra, lotniska, kamienice i inne, coraz to większe obiekty. Dlatego też bardzo poszukiwani byli w ostatnim czasie fachowcy z dziedzin budowlanych: elektrycy, monterzy, murarze, betoniarze, i inni. Od 2008 r. rozwój budownictwa w Hiszpanii zahamował i nie ma już tak wielkiego zapotrzebowania na powyższe zawody. W dodatku sytuacja gospodarcza oraz sytuacja na rynku pracy uległa znacznemu pogorszeniu w stosunku do lat ubiegłych. Wg EUROSTAT stopa bezrobocia w Hiszpanii osiągnęła w sierpniu 2011 r. 21,2 %, co jest najwyższym wskaźnikiem w całej UE/EOG. Dla porównania średnia stopa bezrobocia w Unii Europejskiej wynosi 10 %, w Polsce 9,4 %, natomiast w strefie euro 10 % (dane wg EUROSTAT - sierpień 2011 r.: http://epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_PUBLIC/3-30092011-BP/EN/3-30092011-BP-EN.PDF ).

Natomiast nadal poszukiwani są zarówno lekarze, chirurdzy, fizykoterapeuci, opiekunowie środowiskowi czy protetycy dentystyczni, jak również kierowcy, mechanicy. Hiszpanie bardzo niechętnie podejmują się zatrudnienia przy sprzątaniu ulic czy wywozie śmieci.

W sezonie wiosennym i letnim najwięcej ofert pracy można znaleźć w takich branżach jak: rolnictwo (przy zbiorach owoców i warzyw), turystyka (hotele i gastronomia: kelnerzy, recepcjoniści, kucharze, pokojówki), leśnictwo. Choć należy też pamiętać, że w ostatnich 3 latach, ze względu na sytuację na hiszpańskim rynku pracy, prace takie podejmują co raz częściej Hiszpanie.

Po podpisaniu umowy pracodawca musi zawiadomić odpowiedni hiszpański organ państwowy o zawarciu umowy z pracownikiem z Polski. Wszystkie formalności związane z zatrudnieniem i rejestracją umowy leżą w gestii pracodawcy, natomiast w przypadku naruszania przez pracodawcę praw pracowniczych czy konfliktów z pracodawcą pracownik może zwrócić się do inspekcji pracy i sądu pracy w Hiszpanii.

W kwestiach świadczeń socjalnych i podatków, Polacy mają takie same prawa jak Hiszpanie, a więc prawo do korzystania z hiszpańskiego systemu socjalnego, do przeniesienia roszczeń emerytalnych i świadczeń, kumulacji składki ubezpieczeniowej oraz prawo do świadczeń rodzinnych. Stwarza to niewątpliwie szerokie możliwości dla wielu Polaków poszukujących zatrudnienia za granicą.

Obywatele polscy nie potrzebują zezwoleń na pracę na Łotwie.

Nie ma obowiązku meldunkowego przy pobytach turystycznych do 90 dni. Osoby przybywające z zamiarem przebywania dłużej niż 90 dni w ciągu pół roku (od dnia pierwszego wjazdu) powinny zameldować się w Urzędzie ds. Obywatelstwa i Migracji (www.ocma.gov.lv)celem uzyskania zezwolenie na pobyt czasowy w terminie 3 miesięcy od dnia wjazdu (na pobyt stały - 30 dni przed upływem terminu zezwolenia na pobyt czasowy).

Nie podlegają obowiązkowemu ubieganiu się o zezwolenie na pobyt pracownicy sezonowi oraz osoby przebywające na Łotwie do 6 miesięcy w ciągu danego roku (licząc od daty pierwszego wjazdu), jeżeli ich celem jest nawiązanie stosunku pracy.

We wszystkich powyższych wypadkach dana osoba musi posiadać ważny dokument podróży. Obywatel UE i EOG może otrzymać pozwolenie na pobyt czasowy:

  • na okres umowy o pracę lub innej umowy cywilno-prawnej przekraczający 90 dni nie dłuższy jednak niż 1 rok,

  • na okres do 5 lat na podstawie umowy o pracę lub innej umowy cywilno-prawnej, na podstawie której jest zatrudniony na Łotwie jako pracownik przez okres dłuższy niż jeden rok,

  • na okres do 5 lat jeżeli praca polega na samozatmdnieniu,

  • na okres określony w umowie o dostarczanie usług na Łotwie, jeżeli jest dostawcą lub odbiorcą usług lub pracownikiem firmy handlowej zarejestrowanej w UE,

  • na okres studiów, ale nie dłużej niż na 1 rok,

  • na okres do 5 lat jeżeli ma niezbędne do utrzymania środki finansowe tak, aby nie musiał korzystać z pomocy społecznej i przewyższają one minimalny dochód uprawniający obywatela Łotwy do pobierania zasiłku socjalnego.

O zezwolenie na pobyt stały mogą się ubiegać osoby przebywające na terytorium Łotwy nieprzerwanie, tj. nie krócej niż 6 miesięcy w roku kalendarzowym, przez 5 lat na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy.

Po uzyskaniu zezwolenia na pobyt czasowy lub stały należy zameldować się we właściwym urzędzie samorządu lokalnego w miejscu zamieszkania - nie dopełnienie obowiązku skutkuje karą grzywny.

Do podjęcia zatrudnienia przez obywatela Polski na terenie Węgier nie są wymagane żadne zezwolenia. Pracodawca musi jednie zgłosić zatrudnienie obcokrajowca i podać informacje o najbliższych krewnych najpóźniej pierwszego dnia pracy.

Należy wypełnić odpowiedni formularz rejestracyjny we właściwym dla miejsca zatrudnienia urzędzie pracy. Pracodawca musi zgłosić ustanie stosunku pracy najpóźniej następnego dnia po tym fakcie.

Więcej informacji na ten temat: http://www.afsz.hu