Nauczyciele w Europie

Państwo

Cypr

Flaga Cypru - w centrum umieszczone są: figura przypominająca wyspę Cypr oraz 2 zielone gałązki oliwne
Państwo: Cypr
Ludność 2012 (mln): 1,1
Język urzędowy: grecki, turecki
Domena internetowa: .cy
Kod telefoniczny: +357
Kod kraju: CY
Przewidywany czas kształcenia, 2009: 15,8
uczniowie, pl. publiczne, ISCED 1-3, 2011 (%): 87,5
uczniowie, pl. prywatne, ISCED 1-3, 2011 (%): 12,5
odsetek uczniów i studentów ISCED 0-6 w całej populacji, 2000 (%): 22,5
odsetek uczniów i studentów ISCED 0-6 w całej populacji, 2009 (%): 21,7
absolwenci szkół średnich ISCED 3 w wieku 20-24, 2010 (% populacji): 86,3

Nauczyciele szkół publicznych mają status urzędników państwowych. Nauczyciele placówek przedszkolnych i szkół podstawowych są absolwentami 4-letnich studiów uniwersyteckich. Absolwentami uniwersytetu są również nauczyciele szkół średnich, którzy kończą studia za granicą (liczba lat studiów zależy od kraju) lub na Uniwersytecie Cypryjskim (trwające 4 lata). Nauczyciele szkół średnich kończą obowiązkowo roczne szkolenie zawodowe poprzedzające rozpoczęcie pracy.



źródło: Eures, Eures Polska, Eurostat, Eurydice, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej


Poniżej linki prowadzące do poradnika dotyczącego pracy w Europie (dział praca)

Minister nauki i szkolnictwa wyższego Lena Kolarska-Bobińska informuje, że nowe przepisy - m.in. dotyczące zniesienia opłat za drugi i kolejne kierunki - zaczną obowiązywać już od najbliższego roku akademickiego. "Ustawa o szkolnictwie wyższym wprowadzi wiele zmian, które otwierają uniwersytety na nowe trendy i wyzwania, które czekają nas w przyszłości" - mówi szefowa resortu nauki.
Na polskich uczelniach powstają rozwiązania, którymi zainteresowani są prywatni przedsiębiorcy. Na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu opracowano np. PSI-Toolkit - zestaw narzędzi do przetwarzania języka naturalnego. Prof. Krzysztof Jassem tłumaczy, że narzędzia pozwalają m.in. rozłożyć tekst na poszczególne wyrazy, określić, jakimi są częściami mowy i wskazać jak tłumaczyć je na inne języki. Na podstawie PSI-Toolkit naukowcy z UAM opracowali dla firmy Samsung moduły tłumaczenia automatycznego. Prof. Jassem zdradza, że praca naukowców może być wykorzystana m.in. przy rozpoznawaniu mowy w smartfonach.
Finanse i rachunkowość, ekonomię lub zarządzanie od października 2014 r. będzie można studiować w trybie mobile learning w Akademii Finansów i Biznesu Vistula w Warszawie. Studenci zrealizują 60% nauki przez internet, a 40% na uczelni. Pierwszych 20 osób otrzyma iPada mini wraz z zestawem oprogramowania.
W Uniwersytecie Śląskim w Katowicach po pierwszej turze rekrutacji system internetowy odnotował ponad 17 tys. zapisów, co jest podobnym wynikiem jak w ubiegłym roku. Ogółem uczelnia na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych I oraz II stopnia przygotowała 17 tys. 350 miejsc.
Budownictwo i fizjoterapia to najpopularniejsze kierunki studiów wśród kandydatów, ubiegających się o miejsca na Politechnice Świętokrzyskiej i Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Takie same kierunki studiów były najbardziej oblegane także podczas ubiegłorocznej rekrutacji. Jednak obecnie na każdej z uczelni chce studiować o ok. 15 proc. studentów mniej niż przed rokiem.
Na Uniwersytecie Szczecińskim w pierwszym etapie największym zainteresowaniem cieszyły się skandynawistyka i psychologia (na obu kierunkach ponad cztery osoby na jedno miejsce), następnie filologia angielska i prawo (na tych kierunkach ponad dwie osoby na miejsce), a także bezpieczeństwo wewnętrzne (dwie osoby na miejsce) oraz mikrobiologia (prawie dwie osoby na miejsce).
Akademia Finansów i Biznesu Vistula jest pierwszą uczelnią w Polsce, która oferuje studia prowadzone w ramach University of London International Programmes. Studenci mogą zdobyć dyplom University of London – jednej z najlepszych uczelni na świecie, bez wyjeżdżania z naszego kraju. Do wyboru jest 8 kierunków studiów o profilu biznesowym i ekonomicznym. Rekrutacja trwa do 20 września 2014 r.
Projektant grafiki, by odnieść sukces zawodowy, musi poruszać się równie dobrze w sferze marketingu, zagadnień technologicznych, jak i artystycznych środków wyrazu. Rynek reklamy odczuwa wyraźny brak tak wszechstronnie wykształconych osób - mówi Anna Treska- Siwoń, grafik i opiekun kierunku Grafika reklamowa i multimedia w Wyższej Szkole Europejskiej w Krakowie.

W dniu 01.05.2011 straciły zastosowanie wszelkie ograniczenia w dostępie do austriackiego rynku pracy dla obywateli polskich. Oznacza to, że obowiązują zasady swobodnego dostępu do rynku pracy obywateli EOG i ich rodzin, bez wymogu ubiegania się o pozwolenia o pracę.

Jedynie dla obywateli Bułgarii i Rumunii obowiązują okresy przejściowe , ograniczające dostęp do rynku pracy.

Istnieją określone przepisy austriackie, które określają krok po kroku jak poruszać się po austriackim rynku pracy w celu znalezienia zatrudnienia.

Zanim wybierzemy się do Austrii warto z wykorzystaniem stron internetowych poczytać nt. informacji o poszczególnych krajach związkowych i regionalnych szansach na znalezienie pracy za pośrednictwem sieci EURES. Przydatna będzie strona urzędu pracy (AMS) www.ams.at i zarejestrowanie się za jej pośrednictwem w bazie poszukujących pracy Job-Room. Warto także skorzystać z usług doradców zawodowych i wykonać test predyspozycji i zainteresowań zawodowych (w zakładce Berufskompas- czyli kompas zawodowy) lub interaktywny trening ubiegania się o pracę. Przydatne będą także informacje przygotowane przez służby AMS nt. poszczególnych zawodów (BIS), barometr kwalifikacyjny (opisujący trendy i szanse na rynku pracy m.in. ze względu na kwalifikacje, regiony, baza danych poszczególnych zawodów oraz instytucji kształcących, informacje nt. świadczeń wypłacanych przez AMS oraz sposoby ubiegania się o nie.

Informacje na stronie urzędu pracy (AMS) www.ams.at dotyczące pobytu, pracy, świadczeń w Austrii są także dostępne w języku angielskim www.ams.at/english.html

Po przyjeździe do Austrii należy pamiętać, że w celu pobierania w Austrii świadczeń należnych z kraju pochodzenia (np. zasiłek dla bezrobotnych) konieczne jest osobiste udanie się do jednej z siedzib urzędu pracy (AMS) i zameldowanie się w nim.

Wsparcie w procesie poszukiwania pracy lub pomoc doradczą z zakresu doradztwa zawodowego można także uzyskać bezpośrednio w AMS.

Szczególnie w obszarze turystyki i rolnictwa oraz leśnictwa istnieje sezonowe zapotrzebowanie na wykwalifikowaną siłę fachową oraz pracowników w charakterze pomocy. Zapotrzebowanie to nie jest zaspokojone przez rodzimych pracowników, dlatego m.in. w rejonie wschodniej Austrii (Dolna i Góra Austria, Burgerland, Wiedeń) poszukiwani są w okresie od wiosny do jesieni pracownicy sezonowi do zbiorów (np. owoców - winogrona, warzyw - szparagi). W regionach górskich zachodniej Austrii o rozwiniętej infrastrukturze turystycznej pracownicy sezonowi są potrzebni od listopada do marca. Czekają na nich miejsca pracy w charakterze restauratorów, kucharzy, kelnerów, pokojówek a także na stanowiskach nie wymagających kwalifikacji m.in. do wykonywania prac porządkowych, pomocy w kuchni czy jako pomoc pokojówki.

W branży turystycznej panują szczególne uregulowania prawne, np. specjalne przeliczanie czasu pracy. Dokładnych informacji na temat praw i obowiązków pracobiorców w tej branży można zasięgnąć w Izbie Pracowniczej i Związkach Zawodowych.

Ciekawa strona:

www.eures.europa.eu

W Republice Słowenii nie stosuje się żadnych ograniczeń w dostępie do rynku pracy wobec obywateli Polski. Oznacza to, że mogą oni ubiegać się o pracę na tych samych zasadach, co obywatele Słowenii.

Od dnia 1 maja 2004 roku pobyt obywateli polskich w nowych krajac h UE, który nie przekracza 90 dni, nie wymaga legalizacji. W przypadku pobytu dłuższego niż 3 miesiące należy wystąpić do właściwych organów z wnioskiem o pozwolenie na pobyt.

Istnieje obowiązek zgłoszenia pobytu na posterunku policji w ciągu trzech dni o d daty wjazdu (dotyczy zarówno pobytu do, jak i ponad 3 miesiące - niezależnie od celu wjazdu).

Osoby zamierzające podjąć pracę nie są objęte systemem ubezpieczeń społecznych w okresie 3 miesięcy (zostają nim objęte po podjęciu zatrudnienia lub pobycie dłuższym niż 3 miesiące, o ile uzyskali pozwolenie na pobyt).

Więcej informacji z powyższego zakresu:

http://www.lublana.polemb.net/- strona internetowa ambasady polskiej w Słowenii


http://www.mzz.gov.si/- strona internetowa Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Słowenii

http://www.mnz.gov.si/- strona internetowa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Słowenii

W państwach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) swobodny przepływ pracowników jest prawem podstawowym pozwalającym obywatelom danego państwa EOG podjąć pracę w innym państwie należącym do EOG na tych samych warunkach jak obywatele wybranego państwa. W okresie przejściowym trwającym maksymalnie 7 lat, począwszy od 1 maja 2004 r., mogą zostać zastosowane pewne warunki ograniczające swobodny przepływ pracowników z, do i pomiędzy nowymi państwami członkowskimi. Powyższe ograniczenia dotyczą jedynie swobodnego przepływu w celu podjęcia pracy.

Od 1 listopada 2007 r. zniesiony został obowiązek uzyskania przez obywateli Polski i innych 7 krajów UE pozwolenia na pracę na terenie Wielkiego Księstwa Luksemburga. Oznacza to, że obywatele polscy mogą zatrudniać się w Luksemburgu na takich samych warunkach jak obywatele pozostałych krajów UE.

Obywatel polski chcący znaleźć zatrudnienie w Luksemburgu powinien zgłosić się w pierwszej kolejności do Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Migracji, które poinformuje o warunkach pobytu na terenie WKL.

Następnie powinien zgłosić się do biura zatrudnienia ADEM (l'Administration de l'emploi),które jest agendą podległą Ministerstwu Pracy. ADEM udziela informacji dotyczących rynku pracy, obowiązujących przepisów i wymogów dotyczących kwalifikacji zawodowych. Prowadzi również największą w kraju bazę ofert pracy jak oraz bazę danych o poszukujących pracy. Wiele informacji dotyczących możliwości zatrudnienia w Luksemburgu znajduje się w serwisie internetowym ADEM: http://www.adem.lu/

Aplikacje dla osób poszukujących pracy dostępne są pod adresem internetowym: https://saturn.etat.lu/emrde/

Oferty pracy dostępne są również w serwisach:

http://www.monster.lu/

http://www.jobsearch.lu/

http://www.jobs.lu/

oraz prasie codziennej - dzienniki L'Wort, Le Quotidien i La Voix (weekendowe wydania tych gazet zawierają obszerne dodatki z ogłoszeniami o pracy).

Każda osoba zamierzająca starać się o zatrudnienie w Luksemburgu powinna zdawać sobie sprawę ze specyfiki tego kraju. Ze względu na mały obszar i niewielką liczbę obywateli (511 840. mieszkańców) rynek pracy w Luksemburgu jest dość ograniczony. Liczba zatrudnionych na terenie Luksemburga w 2011 r. wynosiła 375 408 pracowników, z czego blisko 42% stanowili pracownicy transgraniczni - mieszkańcy pobliskich miejscowości w Niemczech, Francji i Belgii, którzy codziennie dojeżdżają do pracy w Luksemburgu. Stopa bezrobocia wynosi 5,4%

Luksemburg jest krajem bardzo stabilnym i praworządnym. Mimo to zwracamy uwagę na konieczność podpisywania umowy o pracę z pracodawcą jeszcze przed podjęciem zatrudnienia. Rozpoczęcie pracy bez posiadania umowy o pracę, umowy o świadczeniu usług stanowi o nielegalności zatrudnienia.

Bardzo istotne jest dokładne zapoznanie się z zapisami umowy o pracę oraz zrozumienie tekstu. W Luksemburgu obowiązują 3 języki urzędowe: luksemburski, francuski i niemiecki. Oznacza to, że pracownik ma prawo domagać się umowy o pracę w jednym z tych trzech języków. Niektóre firmy, zwłaszcza koncerny i instytucje finansowe o charakterze międzynarodowym stosują również umowy o pracę w języku angielskim.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami umowa o pracę przygotowywana jest w 3 identycznych egzemplarzach, z czego 1 egzemplarz podpisanej umowy otrzymuje pracownik.

W dniu 1 maja 2006 r. Hiszpania, po dwuletnim okresie ograniczającym swobodny dostęp do rynku pracy, otworzyła rynek pracy dla Polaków.

W związku z tym każdy obywatel Polski ma prawo podjąć pracę w Hiszpanii bez konieczności posiadania pozwolenia na pracę. W kwestiach zatrudnienia, świadczeń socjalnych i podatków Polacy mają takie same prawa jak Hiszpanie. Otwarcie granic jest równoznaczne z nieogr aniczoną możliwością podjęcia legalnej pracy bez zezwoleń na pracę.

Po przyjeździe do Hiszpanii należy dopełnić formalności meldunkowych na lokalnym posterunku policji. Należy również wystąpić o zaświadczenie o zameldowaniu, które można otrzymać w lokalnym urzędzie miasta lub gminy (Ayuntamiento) w oparciu o umowę najmu lub rachunek za jedną ze stałych opłat mieszkaniowych (na nasze nazwisko) lub zaświadczenie od właściciela mieszkania o zakwaterowaniu. Meldunek zapewnia korzystanie z prawa do bezpłatnej opieki zdrowotnej, udziału w wyborach lokalnych i do Parlamentu Europejskiego.

Należy uzyskać numer identyfikacji cudzoziemca NIE (Numero de identificación de Extranjeros), który otrzymuje się na komisariatach policji zajmującymi się wydawaniem

dokumentacji dla cudzoziemców (Więcej informacji: www.mir.es oraz www.euroresidentes.com/inmigracion/numero-de-identificacion-de-extranieros.htm)

W tym celu musimy posiadać ważny paszport lub dowód osobisty oraz jego kserokopię, zaświadczenie o zameldowaniu oraz wyjaśnić cel, w jakim chcemy ten numer uzyskać (np. wstępna umowa o pracę).

W przypadku pobytów dłuższych niż 90 dni, od 30 kwietnia 2007 r. nie ma już wymogu posiadania karty pobytu (Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej). Należy jednak zarejestrować się w Centralnym Rejestrze Cudzoziemców (Registro Central de Extranjeros): www.nie.com.es

W Hiszpanii w ostatnich latach trwał rozkwit rynku nieruchomości. Powstawały nowe autostrady, odcinki metra, lotniska, kamienice i inne, coraz to większe obiekty. Dlatego też bardzo poszukiwani byli w ostatnim czasie fachowcy z dziedzin budowlanych: elektrycy, monterzy, murarze, betoniarze, i inni. Od 2008 r. rozwój budownictwa w Hiszpanii zahamował i nie ma już tak wielkiego zapotrzebowania na powyższe zawody. W dodatku sytuacja gospodarcza oraz sytuacja na rynku pracy uległa znacznemu pogorszeniu w stosunku do lat ubiegłych. Wg EUROSTAT stopa bezrobocia w Hiszpanii osiągnęła w sierpniu 2011 r. 21,2 %, co jest najwyższym wskaźnikiem w całej UE/EOG. Dla porównania średnia stopa bezrobocia w Unii Europejskiej wynosi 10 %, w Polsce 9,4 %, natomiast w strefie euro 10 % (dane wg EUROSTAT - sierpień 2011 r.: http://epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_PUBLIC/3-30092011-BP/EN/3-30092011-BP-EN.PDF ).

Natomiast nadal poszukiwani są zarówno lekarze, chirurdzy, fizykoterapeuci, opiekunowie środowiskowi czy protetycy dentystyczni, jak również kierowcy, mechanicy. Hiszpanie bardzo niechętnie podejmują się zatrudnienia przy sprzątaniu ulic czy wywozie śmieci.

W sezonie wiosennym i letnim najwięcej ofert pracy można znaleźć w takich branżach jak: rolnictwo (przy zbiorach owoców i warzyw), turystyka (hotele i gastronomia: kelnerzy, recepcjoniści, kucharze, pokojówki), leśnictwo. Choć należy też pamiętać, że w ostatnich 3 latach, ze względu na sytuację na hiszpańskim rynku pracy, prace takie podejmują co raz częściej Hiszpanie.

Po podpisaniu umowy pracodawca musi zawiadomić odpowiedni hiszpański organ państwowy o zawarciu umowy z pracownikiem z Polski. Wszystkie formalności związane z zatrudnieniem i rejestracją umowy leżą w gestii pracodawcy, natomiast w przypadku naruszania przez pracodawcę praw pracowniczych czy konfliktów z pracodawcą pracownik może zwrócić się do inspekcji pracy i sądu pracy w Hiszpanii.

W kwestiach świadczeń socjalnych i podatków, Polacy mają takie same prawa jak Hiszpanie, a więc prawo do korzystania z hiszpańskiego systemu socjalnego, do przeniesienia roszczeń emerytalnych i świadczeń, kumulacji składki ubezpieczeniowej oraz prawo do świadczeń rodzinnych. Stwarza to niewątpliwie szerokie możliwości dla wielu Polaków poszukujących zatrudnienia za granicą.

Zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2010 r. nowym prawem imigracyjnym obywatele polscy, którzy posiadają ważny dowód tożsamości lub paszport, mają prawo do pobytu i pracy w Norwegii przez okres do 3 miesięcy. To samo dotyczy członków ich rodzin, którzy są obywatelami EOG.

Członkowie rodzin, którzy nie są obywatelami EOG muszą posiadać ważny paszport oraz udokumentować, iż są na utrzymaniu obywatela polskiego lub są członkami jego rodziny. Należy jedynie pamiętać o obowiązku zarejestrowania się w norweskim Urzędzie Ewidencji Ludności (Folkeregisteret) i lokalnym Urzędzie Podatkowym.

Polacy, posiadający ofertę pracy od norweskiego pracodawcy na pracę ponad 3 miesiące, muszą wystąpić o odpowiednie pozwolenie na dłuższy pobyt/pracę, tylko w Norwegi.

Zezwolenia na pobyt

Są różne zasady i różne rodzaje zezwolenia na pobyt w zależności od rodzaju pracy. Informacje o rodzaju pozwolenia są dostępne na stronie:

http://www.udi.no/Norwegian-Directorate-of-Immigration/Central-topics/Work-and-residence/What-type-of-work-permit-should-I-apply-for/

Praca jako "au pair"

Młodzi cudzoziemcy (między 18 - 30 rokiem życia) mogą opiekować się dziećmi w rodzinach norweskich, ucząc się równocześnie języka norweskiego i poznając kraj i kulturę. "Au pair" pracuje i mieszka u rodziny norweskiej w zamian za utrzymanie, mieszkanie i kieszonkowe.

W związku z obowiązującym od 1 stycznia 2010 r. nowym prawem imigracyjnym więcej aktualnych informacji będzie wkrótce dostępnych w j. angielskim na stronie www.udi.no Pracownik sezonowy

Pracownik sezonowy to cudzoziemiec wykonujący pracę typowo sezonową, jak na przykład zbiory plonów w rolnictwie, zbieranie jagód w lesie lub zastępstwa w sezonie urlopowym. Pozwolenie na pracę jako pracownik sezonowy można otrzymać na okres do sześciu miesięcy.

Cudzoziemiec musi posiadać konkretny kontrakt zanim rozpocznie starania o pozwolenie na pracę sezonową. Warunki płacy i pracy nie mogą być gorsze niż warunki, które są normalne w Norwegii. Osoba przebywająca w Norwegii legalnie i pragnąca pracować sezonowo, może starać się o pozwolenie na pracę sezonową w Norwegii.

Pozwolenie na pracę sezonową nie stwarza podstaw do uzyskania pozwolenia na osiedlenie się. Pozwolenie takie jest ogólne i nie jest ono ograniczone do określonego miejsca pracy.

Więcej informacji z tego zakresu w j. angielskim na stronie:

www.udi.no/Norwegian-Directorate-of-Immigration/Central-topics/Work-and-residence/Apply-for-a-residence-permit/Seasonal-worker/

Praca dla specjalistów

Specjalista jest osobą posiadającą wykształcenie zawodowe lub kwalifikacje specjalne, na które jest zapotrzebowanie w Norwegii. Wiedza i umiejętności tej osoby muszą być niezbędne dla zatrudniającego ją zakładu pracy.

Aby ubiegać się o pozwolenie na pracę jako specjalista trzeba posiadać konkretną ofertę pracy. Cudzoziemcy starający się o pozwolenie na pracę jako specjaliści powinni z reguły złożyć wniosek o pozwolenie na pracę w najbliższej placówce dyplomatycznej Norwegii, ale mogą oni również złożyć wniosek o takie pozwolenie już z Norwegii, jeżeli posiadają ważne pozwolenie na pobyt w Norwegii.

Jeżeli jest prawdopodobne, że wniosek danej osoby zostanie załatwiony pozytywnie w Urzędzie d/s Cudzoziemców (UDI), to policja może wydać tej osobie tymczasowe pozwolenie na pracę, w oczekiwaniu na rozpatrzenie sprawy w UDI. Pozwolenie na pracę w charakterze specjalisty dotyczy określonego rodzaju pracy/stanowiska i określonego miejsca pracy. Pozwolenie takie wydaje się zazwyczaj na jeden rok, i może ono zostać odnowione. Po trzech latach specjalista ma prawo uzyskać pozwolenie na osiedlenie się. Gdy specjalista otrzyma pozwolenie na osiedlenie się, nie będzie on/ona dłużej zobowiązany/-r pracować w określonym miejscu pracy. Warunki płacy i pracy nie mogą być gorsze, niż warunki określone w obowiązujących umowach zbiorowych, ani gorsze od warunków normalnych w danym zawodzie.

Więcej informacji z tego zakresu w j. angielskim na stronie:

http://www.udi.no/Norwegian-Directorate-of-Immigration/Oversiktsider/Fact-sheets/Fact-sheet-Skilled-j obseekers/

Wykwalifikowany specjalista - poszukujący pracy

Obywatele polscy mogą przebywać w Norwegii bez pozwolenia na pobyt przez okres sześciu miesięcy w celu poszukiwania pracy jako pracownik wykwalifikowany lub specjalista.


Lista norweskich firm zatrudniająca osoby mówiące w j. angielskim w pracy

Nazwa

Adres

Sektor

STATOIL

www.statoil.com/en

international energy company oil & gas

AKER

SOLUTIONS

www.akersolutions.com

global oil services company

FMC Technologies

www. fmctechno logies.com

global provider of technology to the energy industry

KONGSBERG

GRUPPEN

www.kongsberg.com

maritime - oil & gas technologies - defence systems

KONGSBERG SPACETEC AS

www.spacetec.no

satellite ground station systems for Earth observation satellites

QT Development Frameworks

Oslo http://qt.nokia.com

IT, software development

NORSAR

Kieller www.norsar.no

geo-scientific research foundation, within applied seismic and seismology

SPT GROUP

Kjeller

www. scandpowerpt. com

modelling for the Oil & Gas industry- consulting and software solutions

MAERSK OIL

Stavanger, www.maerskoil.com

Oil & gas company

DET NORSKE VERITAS

www.dnv.com

risk management

SIMRAD

OPTRONICS ASA

Oslo and T0nsberg www. simrad-optronic s.no

global military supplier - supplier of electro-optical instruments, weapon improvement products, vehicle systems ....


METALOCK INDUSTRIER AS

PB 591

3412 Lierstranda www.hrc-europe.com

delivers bolts and other products for the Norwegian railroads and roads works

info@hrc-europe.com

PETROLEUM

GEO-SERVICES

Lysaker

www.pgs.com

geophysical services to the oil & gas industry

OSM

Kristiansand, www.osm.no

marine-services provider

TECHNIP

NORWAY

Sandvika (Oslo)

www.technip.com/en/entitie s/norway

subsea

ELTEK ASA

Drammen

www.eltek.com

global provider of energy and transmission systems

FORCE

TECHNOLOGY Norway AS

Sandvika

www. forcetechno lo gy.no

product and concept development, design, production optimation and operation and maintenance of industriatl facilities..

FORCE Technology Norway AS

Claude Monets alle 5

1338 Sandvika, Norway

Tel. +47 64 00 35 00

e-mail: info@forcetechnology.no

ALSTOM Norway

Oslo

Phone +47 22 12 70 00 www.alstom.no

Services within hydro power and environmental technology.

GE Energy (Norway)

Oslo

www.ge-energy.com

job listings: http://jobs.gecareers.com

power generation and energy delivery technologies

ROXAR AS

PO Box 112 4065 Stavanger Norway

Tel: +47 51 81 8800 Fax: +47 51 81 8801 E-mail: info@roxar.com www.roxar.no

solutions for reservoir management and production optimization - to oil/gas companies

MAMUT ASA

Oslo

www.mamut.no

jobs listings: http://career.mamut.com

software solutions and internet services for SMEs



Praca w sektorze usług medycznych

Patrz załącznik: Working in the health sector in Norway

Praca w edukacji

Patrz załącznik: Schools in Norway

Delegowanie pracowników do Norwegii

Polskie przedsiębiorstwa mogą bez ograniczeń delegować pracowników do pracy w Norwegii. W przypadku, gdy pobyt pracowników nie przekracza 3 miesięcy, nie ma wymogu zawiadamiania o tym organów imigracyjnych ani uzyskiwania zezwoleń na pobyt.

W przypadku pobytu pracowników przez okres przekraczający 3 miesiące, są oni zobowiązani do złożenia wniosków o zezwolenie na pobyt. Pracownicy powinni mieć zaświadczenie o zatrudnieniu w macierzystej firmie oraz uzyskane przed wyjazdem zaświadczenie A1 , uprawniające do korzystania ze świadczeń medycznych w kraju wykonywania pracy.

Formularz A1 wypełnia się przypadku gdy polski pracownik lub osoba prowadząca w Polsce działalność na własny rachunek zamierza czasowo (nie dłużej niż przez 12 miesięcy) wykonywać pracę za granicą na terytorium jednego z państw UE/EOG.

Zastosowanie polskich przepisów będzie odbywać się podstawie wystawionego i poświadczonego przez polską instytucję formularza A1. Aby uzyskać tego rodzaju formularz A1 delegujący pracodawca powinien zwrócić się do terenowej jednostki organizacyjnej ZUS właściwej ze względu na siedzibę pracodawcy, u którego osoba jest zatrudniona o wydanie takiego zaświadczenia. A1 wystawia się dla każdego pracownika z osobne.

Wniosek o wydanie formularza powinien mieć formę pisemną i zawierać informacje niezbędne do ustalenia, czy w danym przypadku może być wystawiony.

Na podstawie Traktatu o Przystąpieniu Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, z dniem 1 maja 2004 r. obywatele Unii Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego uzyskali całkowity dostęp do słowackiego rynku pracy. Zatrudnianie obywateli UE/EOG realizowane jest wg takich samych zasad jak obywateli Republiki Słowackiej, za wyjątkiem obowiązku monitorowania napływu i odpływu pracowników zagranicznych oraz członków ich rodzin, wynikającego z Rozporządzenia Rady UE nr 1612/68. Takie same przepisy dotyczą zarówno pracowników stałych i sezonowych, jak też zatrudnionych na obszarach przygranicznych czy w usługach.

Monitoring pracowników zagranicznych realizowany jest za pośrednictwem kart informacyjnych, które wypełnia pracodawca i przekazuje do miejscowego urzędu pracy, spraw socjalnych i rodziny (Uradprace socialnych veci a rodiny).Wypełnioną kartę informacyjną należy złożyć (osobiście lub przesłać pocztą) w dwóch egzemplarzach w urzędzie pracy, spraw socjalnych i rodziny właściwym ze względu na miejsce wykonywanej pracy, w terminie do 7 dni od dnia rozpoczęcia pracy. Również w terminie do 7 dni od dnia zakończenia pracy przez pracownika zagranicznego pracodawca ma obowiązek złożyć kartę informacyjną w ww. urzędzie.

W przypadku gdy pracodawcą jest osoba zagraniczna wykonująca na terenie Słowacji np. usługi budowlano-montażowe, obowiązek wypełnienia i przekazania karty informacyjnej ma pracodawca zagraniczny. W odniesieniu do obywateli UE zatrudnionych na terenie Słowacji przez pracodawcę zagranicznego, kartę informacyjną o rozpoczęciu lub zakończeniu pracy może złożyć słowacka osoba prawna lub fizyczna upoważniona przez pracodawcę zagranicznego.

W przypadku obywateli UE/EOG, którzy przed 1 maja 2004 r. byli zatrudnieni na terenie Słowacji na podstawie zezwolenia na pracę zgłoszenie na podstawie kart informacyjnych nie jest wymagane.

Obywatele EOG zatrudnieni na terytorium Słowacji oraz członkowie ich rodzin (podobnie zresztą jak obywatele słowaccy przy zmianie miejsca pobytu) są zobowiązani do zgłoszenia w ciągu 10 dni od daty przybycia w miejscowym urzędzie policji, zgodnie z Ustawą nr 48/2002 Z.z. o pobycie obcokrajowców na terytorium Słowacji, daty wjazdu, miejsca pobytu i spodziewanej długości pobytu.

Obywatele EOG zamierzający pozostać na terytorium Słowacji na stałe lub przynajmniej dłużej niż 3 miesiące zobowiązani są do zgłoszenia w lokalnym urzędzie policji pobytu stałego. Do wniosku należy dołączyć paszport, 2 zdjęcia oraz potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej w wysokości 4,50 euro. Karta pobytu ma wielkość karty kredytowej i jest ważna przez 5 lat. Po tym okresie można ją przedłużyć na kolejne 10 lat.

Od 1 maja 2006 r. nie ma już ograniczeń w dostępie do rynku pracy w Finlandii dla obywateli Polski, ponieważ swobodne poruszanie się po obszarze UE należy do podstawowych praw Unii. Polska i Finlandia należą do grupy krajów strefy Schengen, w ramach której obywatele tych państw mogą poruszać się swobodnie przez okres trzech miesięcy. Podróżny powinien mieć ze sobą ważny dokument podróży czyli paszport lub dowód osobisty.

Swobodne poruszanie się obejmuje również członków rodziny obywatela UE oraz jego współmałżonka czy partnera życiowego, którzy nie są obywatelami kraju UE. Taki członek rodziny może jednak swobodnie poruszać się w obrębie UE tylko w towarzystwie należącego do rodziny obywatela UE, nie samodzielnie. W takim wypadku do członków rodziny zalicza się dzieci w wieku poniżej 21 lat lub wymagające szczególnej opieki oraz sprawujących taką opiekę rodziców.

Obywatel Unii Europejskiej ubiegający się o pracę w Finlandii może przebywać w Finlandii przez dodatkowy miesiąc pod warunkiem, że będzie nadal ubiegał się o pracę i ma dobre perspektywy znalezienia pracy (Ustawa o Cudzoziemcach §158). Obywatele Polski nie potrzebują pozwolenia na pobyt lub pozwolenia na pracę. Jeżeli obywatel Polski ma zamiar zostać w Finlandii dłużej niż 3 miesiące ma on obowiązek rejestracji pobytu w najbliższym komisariacie policji (zarejestrowanie kosztuje 40 €).

Obywatele krajów UE/EOG a także członkowie ich rodzin mogą zarejestrować się jako osoby poszukujące pracy. Osoby, zarejestrowane jako poszukujące pracy mają uprawnienia do indywidualnych usług z zakresu pośrednictwa pracy oraz wiążących się z tym przywilejów.

Polacy najczęściej pracują sezonowo w Finlandii przy zbiorach truskawek lub na farmach. Znajdują też zatrudnienie w branży budowlanej i metalowej a także jako podwykonawcy. Wśród zawodów poszukiwanych w Finlandii w 2011 roku byli m.in.: pracownicy budowlani, pracownicy branży metalowej, pracownicy opieki, pielęgniarki, dentyści, farmaceuci, kucharze, elektrycy, spawacze, nauczyciele, personel gastronomiczny, fryzjerzy.

Warto wiedzieć, że w Finlandii istnieje wiele programów umożliwiających podniesienie lub zdobycie kwalifikacji zawodowych przez studentów i młodych pracowników. Programy te realizowane są w ramach umów dwustronnych między Polską a Finlandią, a szczegółowe informacje na ten temat można znaleźć na stronach Centre for International Mobility (CIMO).

Najlepiej zacząć poszukiwanie pracy od przejrzenia stron internetowych Ministerstwa Pracy w Finlandii www.mol.fi Znajdują się tam informacje o wolnych miejscach pracy w całym kraju.

Rejestrowanie obywateli UE u przedstawicieli miejscowej policji.

Obywatele UE/EOG mają obowiązek zarejestrowania swojego pobytu po upływie trzech miesięcy od przyjazdu do Finlandii. Zarejestrowanie wykonuje się u przedstawicieli miejscowej policji z wyjątkiem obywateli Krajów Północnych, których rejestracja ma miejsce w Magistracie na podstawie dokumentu przeprowadzki stosowanego w Krajach Północnych.

Zarejestrowanie będzie udokumentowane pisemnym zaświadczeniem ("Zaświadczenie o zarejestrowaniu prawa do pobytu obywatela Unii"), kiedy warunki związane z rejestracją zostaną wyjaśnione.

Członek rodziny obywatela UE, który nie jest obywatelem kraju należącego do UE lub obywatelem kraju porównywalnego, musi złożyć podanie o uzyskanie karty pozwolenia na pobyt. Członkowie rodziny niezależnie od obywatelstwa mają prawo do wykonywania pracy zarobkowej lub do samodzielnego uprawiania zawodu. Za członka rodziny uważa się współmałżonka lub partnera w związku otwartym, z którym związek zarejestrował obywatel UE/EOG bez względu na płeć, oraz dzieci w wieku poniżej 21 lat należące do rodziny, utrzymanie których jest uzależnione od dochodów obywatela UE/EOG.

Zarejestrowanie i karta prawa do pobytu są dowodami na prawo do pobytu, a więc nie są one pozwoleniami na pobyt w pełnym tego słowa znaczeniu. Zaświadczenie o zarejestrowaniu jest potwierdzeniem, że prawo do pobytu obywatela UE zostało zarejestrowane w rejestrze cudzoziemców.

Po czteroletnim okresie mieszkania w Finlandii obywatel UE i członkowie jego rodziny mogą uzyskać stałą kartę pozwolenia na pobyt. Uzyskanie stałej karty pozwolenia na pobyt nie jest obowiązkiem, ponieważ w stosunku do prawa do pobytu zarejestrowanie lub karta pozwolenia na pobyt są wystarczającymi działaniami i dokumentami.

Do zarejestrowania prawa do pobytu wymagane są w zależności od uzasadnienia następujące dokumenty:

  • formularz podstawowych danych
  • formularz wyjaśniający sprawy rodzinne
  • świadectwo zawarcia małżeństwa
  • zaświadczenie pracodawcy o stosunku o pracę
  • wyjaśnienie działania związanego z uzyskaniem środków na życie
  • świadectwa dotyczące wykształcenia
  • zgłoszenie dotyczące zabezpieczenia środków na życie
  • zdjęcie
  • krajowy dowód osobisty lub paszport
  • inne dokumenty wskazane przez przedstawicieli władz. Karty personalne odbiera się z miejscowej komendy policji.

Przedstawiciel miejscowych władz policyjnych może przyznać kartę personalną zgodnie z miejscem zamieszkania cudzoziemca przebywającego na stałe w Finlandii, który jest zarejestrowany w systemie danych społeczeństw, i tożsamość którego można stwierdzić w wiarygodny sposób. Na podstawie takiej karty nie wolno wyjeżdżać za granicę, ponieważ nie jest to dokument podróżny.

Do karty personalnej można na prośbę starającego się o nią dołączyć również dane dot. ubezpieczenia zdrowia, jeżeli starający się uzyskał prawo do usług socjalnych w Finlandii. Karta personalna z danymi dotyczącymi ubezpieczenia zdrowia może być przedstawiana zamiast karty Kela (ZUS) np. przy załatwianiu spraw w aptekach lub w czasie wizyt u lekarza.

Kartę personalną można również stosować jako dowód rozpoznawczy przy załatwianiu spraw drogą elektroniczną.

Podanie o kartę personalną należy złożyć osobiście na komendzie miejscowej policji. Do podania należy dołączyć:

  • 2 zdjęcia (raczej czarno-białe)
  • wiarygodne udowodnienie tożsamości (np. paszport)
  • zgodę opiekuna, jeżeli składający prośbę jest w wieku poniżej 18 lat

Rejestrowanie miejsca zamieszkania w Magistracie i otrzymanie personalnego numeru identyfikacyjnego

Dane dotyczące osób mieszkających w Finlandii wprowadza się do systemu danych społeczeństwa. Rejestr obywateli prowadzą miejscowe Magistraty. Dane wprowadzane do rejestru to m.in. imię i nazwisko, data urodzenia, obywatelstwo, informacje o stanie rodzinnym oraz adres zamieszkania.

Osobie, która przeprowadziła się do Finlandii rejestruje się adres zamieszkania w Finlandii, jeżeli ma ona zamiar pozostać tu na stałe i posiada przyznane przynajmniej na rok pozwolenie na pobyt. Obywatele UE i Krajów Północnych nie potrzebują pozwolenia na pobyt. W celu zarejestrowania przeprowadzki obywatele Krajów Północnych nie muszą osobiście zgłaszać się w Magistracie, ale muszą posiadać dokument przeprowadzki stosowany w Krajach Północnych wydany przez przedstawicieli władz rejestracyjnych kraju, który opuszczają.

Jeżeli dane wprowadza się do systemu danych społeczeństwa w celu uzyskania personalnego numeru identyfikacyjnego (Pesel), również obywatele Krajów Północnych mają obowiązek zgłoszenia się osobiście w Magistracie. Obywatele UE muszą przed zarejestrowaniem w systemie danych społeczeństwa zarejestrować się u przedstawicieli miejscowej policji. System danych społeczeństwa wymaga świadectwa zarejestrowania prawa do pobytu obywateli Unii.

Obywatele cudzoziemscy mają więc obowiązek osobistego zgłoszenia się w miejscowym Magistracie w celu zarejestrowania danych osobistych oraz złożenia pisemnego zgłoszenia o przeprowadzce, co oznacza konieczność posiadania adresu zamieszkania. Jednocześnie wymagane jest uzyskanie personalnego numeru identyfikacyjnego (Pesel), przy pomocy którego dane osobiste są rejestrowane.

W chwili zgłoszenia należy przedstawić paszport i inne zaświadczenia związane z danymi osobistymi, takimi jak m.in. pozwolenie na pobyt, które daje prawo do przebywania na terenie kraju przynajmniej przez rok oraz świadectwo urodzenia. Obcokrajowiec zgłasza do rejestru dane takiego samego typu jak obywatele Finlandii. Dane te muszą mieć wiarygodne podstawy, przykładowo w formie albo prawomocnego, oryginalnego dokumentu lub prawomocnej, poświadczonej przez notariusza kopii

Magistrat udziela informacji dotyczących uprawomocnienia dokumentów. Dokumenty są przyjmowane w języku fińskim, szwedzkim lub angielskim. Dane z rejestru używane są m.in. do organizacji wyborów, spraw związanych z podatkami, opieką zdrowotną, uprawnień sądowych i statystyk.

Osoba, której dane zostały wprowadzone do systemu danych o ludności może w razie potrzeby otrzymać wyciąg (zaświadczenie urzędowe) z systemu danych np. w związku z biletem komunikacji okręgowej, przy staraniu się o mieszkanie lub w celu przedstawienia go pracodawcy. Zaświadczenie urzędowe można zamówić w każdym Magistracie. Na wyciągu zostaną wydrukowane dane osobiste: imiona i nazwisko, personalny numer identyfikacyjny, stan cywilny, urząd wydający, miejsce zamieszkania i adres. W razie potrzeby na zaświadczeniu mogą zostać umieszczone również dane dotyczące współmałżonka i dzieci oraz rodziców, jeżeli takie dane zostały wprowadzone do systemu danych społeczeństwa.

W razie zmiany adresu należy złożyć wymagane przez prawo zgłoszenie przeprowadzki w ciągu siedmiu dni od jej wykonania. Jeżeli osoba wyprowadza się z Finlandii, można takie zgłoszenie wykonać telefonicznie, pocztą elektroniczną lub przesłać pocztą. W przypadku przeprowadzki z Finlandii za granicę, należy zawsze wykonać pisemne zgłoszenie tego na formularzu i pocztą elektroniczną. Dodatkowo w wielu urzędach (Kela/ZUS, poczta, Biuro podatkowe) istnieją specjalne formularze zgłoszenia przeprowadzki, które mogą zostać do tego wykorzystane. Obowiązek zgłoszenia przeprowadzki dotyczy również obywateli obcych krajów, którzy mają stały lub tymczasowy adres zamieszkania w Finlandii.

Personalny numer identyfikacyjny (hetu=Pesel) zostaje wydany, kiedy urodziny dziecka lub przeprowadzka obcokrajowca do Finlandii zostają wprowadzone do systemu danych społeczeństwa. Ta sama osoba może otrzymać tylko jeden numer identyfikacyjny. Personalny numer identyfikacyjny otrzymuje obywatel fiński urodzony w Finlandii lub za granicą na podstawie świadectwa urodzenia i cudzoziemiec, którego pobyt na terenie Finlandii jest stały lub trwa przynajmniej jeden rok.

Personalny numer identyfikacyjny jest sposobem rozpoznawania, który identyfikuje człowieka dokładniej niż jego imię i nazwisko. Istnieją ludzie o identycznych imionach i nazwiskach, ale nie ma dwóch osób, które miałyby taki sam personalny numer identyfikacyjny. Numer identyfikacyjny otrzymany przez osobę będzie niezmienny przez całe jej życie.

Osoba może być rozpoznana wszędzie tam, gdzie numer identyfikacyjny jest potrzebny bez względu na zmiany imion czy nazwiska. Personalny numer identyfikacyjny jest stosowany w Finlandii od ponad 25 lat. Również cudzoziemiec krótko mieszkający w Finlandii może otrzymać personalny numer identyfikacyjny, jeżeli jest on mu potrzebny np. w związku z wykonywaniem pracy. Wykonywanie pracy musi jednakże trwać ponad trzy miesiące.

W niektórych przypadkach również mieszkający za granicą członkowie rodziny mogą otrzymać fiński personalny numer identyfikacyjny.

Personalny numer identyfikacyjny jest konieczny do wypłacania pensji i wynagrodzeń jako gwarancja, że pieniądze otrzyma właściwa osoba. Personalny numer identyfikacyjny jest potrzebny do załatwiania spraw socjalnych i związanych z ubezpieczeniem emerytalnym.

Również przedstawiciele władz podatkowych potrzebują numeru identyfikacyjnego do rozpatrywania spraw podatkowych i opłat o charakterze podatkowym, podobnie korzystanie z usług bankowych wymaga personalnego numeru identyfikacyjnego. Ogólnie personalny numer identyfikacyjny jest konieczny do załatwiania spraw urzędowych w Finlandii.

Rozsądne posługiwanie się personalnym numerem identyfikacyjnym zmniejsza ryzyko błędnego zarejestrowania i w ten sposób zwiększa stopień zabezpieczenia danych osobowych. Numer identyfikacyjny nie jest jednakże zawsze niezbędny. Załatwianie spraw jest zazwyczaj możliwe na podstawie imienia i nazwiska.

Od 1 stycznia 2007 r. obywatele krajów Unii Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego chcący podjąć zatrudnienie w Rumunii, nie muszą mieć pozwolenia na pracę. Obywatele polscy traktowani są obecnie na zasadach identycznych jak obywatele Rumuni, mogą podejmować każdy legalny rodzaj pracy. Należy także pamiętać, że wedle prawa rumuńskiego wszystkie umowy o pracę muszą być w terminie do 20 dni od podpisania umowy zgłoszone i zarejestrowane w lokalnym Urzędzie Pracy.

Pobyt na terytorium Rumunii

Wraz z wejściem Rumunii do UE Polacy uzyskali pełny dostęp do pracy i poruszania się po terytorium Rumunii. Obywatel Polski może przez okres 3 miesięcy przebywać na terytorium Rumunii bez wypełniania jakichkolwiek formalności administracyjnych. Zasada ta dotyczy również członków rodziny, bez względu na ich obywatelstwo. Wjazd na teren Rumunii możliwy jest na podstawie dowodu osobistego lub paszportu, członek rodziny nie będący obywatelem UE powinien posiadać paszport i wizę.

  • Przy planowaniu dłuższego pobytu polski obywatel zobowiązany jest do zarejestrowania swojego pobytu w oddziale terenowym Urzędu ds. Imigrantów (Oficiul Roman pentru Imigrari) - urząd posiada swoje oddziały w każdej stolicy regionu. Warunkiem pomyślnej rejestracji jest spełnienie jednego z poniższych warunków:prowadzenie lub udział w prowadzeniu działalności gospodarczej (np. umowa o pracę zawarta z firmą rumuńską, oddelegowanie do pracy w Rumunii przez firmę polską, zarządzanie spółką w Rumunii, prowadzenie działalności w ramach wolnego zawodu lub świadczenie usług o podobnym charakterze, woluntariat, działalność humanitarna lub religijna),

  • udowodnienie posiadania środków wystarczających do utrzymania siebie i swojej rodziny w Rumunii - zasadniczo dolnym limitem jest poziom płacy minimalnej i świadczenia obowiązkowe na rzecz systemu ubezpieczeń społecznych,

  • kształcenie się w Rumunii w instytucjach systemu edukacji pod warunkiem posiadania środków wystarczających do utrzymania siebie i swojej rodziny w Rumunii.

O rejestrację mogą się także ubiegać członkowie rodzin osób, które wypełniają jeden z powyższych warunków. W czasie rejestracji konieczne jest wypełnienie formularza oraz przedstawienie odpowiednich dokumentów, np.:

  • oddelegowanie pracownika - kopia dowodu osobistego lub paszportu (oryginał do okazania), dokument poświadczający oddelegowanie do pracy w Rumunii (przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego), zaświadczenie strony rumuńskiej, na rzecz której świadczona jest praca w ramach delegacji, zawierające okres trwania delegacji i miejsce wykonywania pracy,

  • praca w firmie rumuńskiej - kopia dowodu osobistego lub paszportu (oryginał do okazania), kopia umowy o pracę (oryginał do okazania) zaparafowanej przez Urząd Pracy,

  • zarządzanie spółką - kopia dowodu osobistego lub paszportu (oryginał do okazania), zaświadczenie z Rejestru Handlowego o wypełnianiu obowiązków zarządcy.

Dokumentem poświadczającym prawo do pobytu na terenie Rumunii powyżej 3 miesięcy jest karta pobytu, wydawana przez Urząd ds. Imigrantów po uiszczeniu wymaganej opłaty.

Obywatele UE i członkowie ich rodzin po 5 latach legalnego i nieprzerwanego pobytu na terenie Rumunii mogą starać się o przyznanie prawa pobytu stałego na terytorium tego państwa, czego potwierdzeniem jest karta pobytu stałego.

Meldunek

W Rumunii istnieje obowiązek meldunkowy. W przypadku noclegów w hotelach, pensjonatach itp. obowiązek ten przejmuje administracja hotelowa, w innych sytuacjach obowiązek meldunkowy powstaje po 15-dniowym pobycie w danej miejscowości. Należy zgłosić się wtedy osobiście na najbliższy posterunek policji, posterunek Policji Granicznej lub do Urzędu ds. Imigracji (Oficiul Roman pentru Imigrari) w celu zarejestrowania pobytu w Rumunii.

Zasady dostępu obywateli Polski do rumuńskiego rynku pracy

Pracownicy oddelegowani czasowo z Polski do pracy w Rumunii muszą zgłosić ten fakt w terenowym inspektoracie pracy (należy wypełnić odpowiedni formularz). Dane kontaktowe takiego urzędu powinny zostać przekazane firmie polskiej przez rumuńskiego lub zagranicznego odbiorcę świadczonych usług. Przykład formularza, który należy dostarczyć do inspektoratu jest do pobrania na stronie http://www.bukareszt.trade.gov.pl/pl/ (warto pamiętać, że beneficjent świadczonych usług również musi przekazać wypełniony formularz do tego samego inspektoratu). Zawiadomienie powinno być dostarczone do inspektoratu pracy na co najmniej w dniu poprzedzającym rozpoczęcie pracy (WPHI nie podejmuje się interpretacji tego przepisu). Również informacje o wszelkich zmianach dot. delegowanych pracowników muszą być przekazane do lokalnego inspektoratu. Kary za niedostarczenie w/w formularza wynoszą od 4500 RON do 9000 RON.

W razie kontroli konieczne może się okazać przedstawienie kopii kontraktu z inwestorem na świadczenie usług związanych z oddelegowaniem pracowników.